1. Vreemde voorkeuren verklaard (deel 2)


    Datum: 25-8-2018, Categorieën: Hetero, Auteur: pieter231972, Bron: Gertibaldi

    Tijdens mijn studie heb ik kort op kamers gewoond het altijd bruisende Amsterdam. Van daaruit was het namelijk maar korte treinrit en aangezien ik zelf de behoefte had om onder het juk van mijn ouders uit te komen, besloot ik dan ook om Amsterdam als uitvalsbasis te gebruiken. Mijn kamer was zo groot als een postzegel en de keuken en douche waren gezamenlijk. Mij maakte het niets uit: ik was hier duidelijk niet om te studeren maar voor de gezelligheid. Uren heb ik door de stad gelopen en genoten van de directheid van de bevolking en binnen enkele weken had ik dan ook een kroeg gevonden die als mijn stamkroeg door mocht. In het kroegje kwamen vooral studenten van het soort gesjeesde artiest en verdwaalde kunstenaar. Ik vond het geweldig en keek dagelijks mijn ogen uit op het vreemde jonge volk en amuseerde mij alleen al door de vaak wollige, kunstzinnige gesprekken die er gevoerd werden. Op een dag als ik na een paar biertjes in mijn stamkroeg de rekening vraag, komt er een dame naast me zitten die prima past bij de rest van het bonte gezelschap, ware het niet dat zij zichtbaar enkele jaartjes ouder is als de gemiddelde student: ze is uiterst kleurrijk gekleed, draagt een bloemig jurkje, met afwijkend gekleurde panty’s, een shawl in weer een andere kleur en haar naaldhakken zijn van weer een andere kleur. De hele outfit is zo schreeuwerig dat het bijna pijn doet aan de ogen. Ondanks de bonte kleuren zie ik wel dat de dame beeldschoon is een figuur heeft om van te watertanden. ...
    Toch kan ik het niet laten er iets van te zeggen (Amsterdam maakt je nu eenmaal wat brutaler), dus ik vraag haar “waarom ben je zo droevig gekleed?”. “Hoe bedoel je” vraagt de dame vriendelijk. Ik verduidelijk “de kleurtjes aan je lijf, ik mis er een paar, ben je verdrietig”. Nu ze door heeft dat ik haar in de maling neem, lacht ze schamper en zegt dat ikzelf wel wat kleur kan gebruiken. “Touché” zeg ik, mag ik je iets te drinken aanbieden. “Doe maar een biertje” zegt ze “daar ben ik wel aan toe”. Ik krijg de indruk dat ze graag iets wil vertellen, maar vraag er niet naar. In plaats daarvan steek ik mijn hand uit en zeg “Pieter, aangenaam”. “Maud, en of het aangenaam is moet nog blijken” zegt zij wederom lachend. We hebben een leuk en lang gesprek en na een paar drankje moet ik echt afscheid nemen. Ik groet haar door haar een kusje op de wang te geven en neem de heerlijke zoete lucht van haar parfum in me op. Als ik weg wil lopen vraagt ze “kom je hier vaker”. “Elke dag” lach ik en loop de kroeg uit. Maud is inderdaad een paar jaartjes ouder, bleek uit het gesprek. Ze heeft een relatie beëindigd met een jongeman, die niet genoeg had aan alleen haar. Ze woont in Amsterdam en heeft een klein zaakje in curiosa, waarboven ze woont, even buiten het centrum. Ze was in deze kroeg bewust, omdat niemand haar daar kent en ze dus geen vervelende vragen krijgt waarom ze alleen is. De relatie is dan wel al enkele maanden uit en ze is er zeker al lang overheen, maar heeft gewoon geen zin ...
«1234...13»