1. de dood van opa - deel 1


    Datum: 22-8-2018, Categorieën: Familie, Auteur: xxx_pen63, Bron: Gertibaldi

    Vervolgverhaal op ‘te laat’, ‘lucie, nog steeds niet zwanger’, ‘lucie, negen geile maanden’ en ‘het verhaal van mien’. De familie Steveniers laat mij niet los 1. Grootvader was gestorven. En hij was gegaan zoals hij leefde: al neukend. William Steveniers zat achter op zijn kleindochter en naaide haar met al de passie die in zijn oude lijf zat in haar kont. Antje genoot van zijn neukstaaf in haar endeldarm en, steunend op één arm met haar hoofd in het hoofdkussen gedrukt, roerde ze met drie vingers van haar andere hand in haar kletsnatte, supergevoelige doosje. Ritmisch kletsten zijn ballen tegen haar billen. Zijn handen streelden intussen haar rug en de zijkant van haar borsten. Oh God, wat was dit goed. Dan hoorde Antje haar grootvader kreunen op de manier die ze zo goed kende: hij ging spuiten. Hij had haar dan ook bij de heupen gegrepen en perste zijn lul extra diep in haar kont. Hij hield de druk aan terwijl zijn zaad in haar darm gepompt werd. 'Nghhhhhh - huhhh, huhhhh.' Het meisje hoorde dat er iets mis was. 'William?' zei ze en keek over schouder naar hem. Op dat moment zakte hij van haar af. Zijn lul schoof uit haar kont en hij viel op de grond tussen het bed en de kleerkast in. Zijn sperma droop uit haar bruine sterretje op het laken. Voor de laatste keer... Antje had het hele huis bij elkaar gegild. Maar het had niet geholpen. Haar vader, die samen met hun moeder bij Lucie in bed geslapen had, had nog geprobeerd grootvader te reanimeren, maar het had niet geholpen. ...
    William Steveniers was dood. 2. Lucie zat met betraande ogen en een zakdoekje in haar linkerhand naast haar zus in de kerk. Ze kneep bemoedigend in de twee handen van Antje, die ze zedig in haar schoot samen gevouwd hield. 't Was toch haar fout niet? Maar wat zag ze er slecht uit. De vier dagen van de voorbereiding van de begrafenis, had ze onophoudelijk gehuild. Uiteraard had Lucie ook liters tranen gehuild. Grootvader was uiteindelijk de vader van haar kind. Maar zij had altijd geweten dat ze hem weldra zou moeten afgeven. 't Was een ouwe baas, niet? Antje daarentegen leek het idee gehad te hebben dat hij eeuwig zou leven. Of het had zich in de loop van de laatste twee, fantastische jaren gevormd. 'Het is mijn fout dat hij dood is,' bleef ze maar herhalen. Papa, mama, Lucie, hun neukvrienden Belle en Andries, niemand kon haar van idee doen veranderen. 'Als ik niet bij hem in bed gekropen was, was dit vast niet gebeurd.' Het argument dat in dat geval Lucie hem misschien doodgeneukt had, of Mien, hun moeder, viel in dovemansoren. Na de asverstrooiing en de koffietafel gingen ze naar huis. Filip en Mien vonden het beter dat Lucie met hen meeging. Sarah, hun kleindochter, was bij de vrouw die regelmatig op haar babysitte. 'Wat ga je nu doen?' vroeg Filip aan zijn jongste dochter - ze zaten met z'n vieren in de keuken. 'Kom je terug hier wonen?' Vlak nadat Mien op de hoogte gebracht was van er zich tussen haar gezinsleden afspeelde, hadden ze hierover al 'ns gepraat. Maar Lucie ...
«1234...»