1. Griekse Beeldhouwer


    Datum: 12-6-2018, Categorieën: Tieners, Auteur: Annabelle, Bron: Opwindend

    Ik kan niet zeggen dat we verdwaald waren, want dat zou betekenen dat we eerst de weg wel wisten, maar onze strandwandeling van Nicolai's atelier naar de naturistencamping duurde nu wel erg lang. Maar welke doorgang moesten we nu nemen om terug bij de camping te komen. Mijn vriendinnetje Jamie en ik waren redelijk ten einde raad. Voor ons gevoel de hele ochtend en begin van de middag gewandeld. Niets anders bij ons dan een jute tasje met wat pakjes Wiki, waarvan we er allebei nog maar één over hadden. Omdat we ongekleed vertrokken, konden wij de hele kustlijn in ons blootje afleggen. Twee jonge meiden, geheel bloot, netjes geschoren, met een klein plukje haar boven onze spleetjes. Aan het begin van onze ontwikkeling tot vrouw, nu de jeugdige onschuld.Omdat we echt niet wisten waar we het strand konden verlaten naar de camping, probeerden we steeds tussen de bomen langs de kust door te zien wat erachter te beleven was. Maar dat viel best tegen. De bosrand leek eerder breder dan smaller te worden en we konden echt niet zien waar we waren. Omdat we alle twee dachten dat we er nu toch echt al moesten zijn, verlieten we het strand om de bosrand te doorkruizen en te zien wat erachter lag. Nu al zeker 5 minuten lopen door de dichte bebossing bleek er een groot grasveld achter de bomen op te duiken. Eindelijk de bomen en ongelijke grond achter ons latend staken we het enorme grasveld over naar het huisje wat daar stond. Zowel Jamie als ik zijn ons totaal niet langer bewust van onze ...
    naaktheid. De hele vakantie liepen we al bloot, en vanmorgen zijn we nietsvermoedend naar het strand vertrokken, maar hebben niet opgelet en we kwamen op het strand steeds meer mensen tegen in badkleding. Nu we eindelijk het huisje vonden, dachten we daar wel te kunnen vragen welke kant op te lopen om terug bij de camping te komen.Eerst maar eens voorzichtig om het huisje heengelopen. Een eenvoudig tuintje, rechttoe rechtaan. Zeer symmetrisch aangelegd. Een deurbel had het huis niet, wel een ouderwetse koperen klopper. Jamie dacht nergens meer aan. Haar vermoeide benen wilden rust. Dus ze pakte de klopper en ramde die een stuk of vier keer tegen de deur. Geen enkele reactie. Uit pure wanhoop pakte ik de klopper na een minuut of 2-3 en wilde ook nog een paar hengsten geven, toen ik merkte dat de deur helemaal niet op slot zat. Ook al waren we op een Grieks toeristisch eiland, toch riep ik op z'n Nederlands "Hallo, is daar iemand?" Het bleef stil. We gingen naar binnen. Een eenvoudig huisje. Ook binnen erg symmetrisch. De tafel exact in het midden alle vier de stoelen perfect aangeschoven. Niets op de tafel. De aanrecht eenvoudig en leeg. Geen schilderijen aan de muur, alleen witgekalkte muren. Het eenvoudige koelkastje verraadde bewoning. Want dat was gewoon gevuld en stond aan. Jamie fluisterde "zullen we even boven kijken?". Zachtjes liepen we de trap op. Elke trede kraakte alsof het huisje elk moment overwonnen zou worden door termieten. Boven een kort halletje met daar 4 ...
«1234...»