1. Winkeldievegge Betrapt


    Datum: 2-6-2018, Categorieën: Extreem, Auteur: Janine02, Bron: Opwindend

    Hij had haar al een tijdje in de gaten gehouden. De beveiligingscamera’s volgden haar, onzichtbaar en onhoorbaar. Maar hij kon elk beweging van haar vanuit drie standpunten volgen. Begin 40 schatte hij, goed gekleed. Precies behorend tot de doelgroep voor het warenhuis waar hij al jaren werkzaam was als beveiligingsbeambte.“Hebbes” dacht John toen ze een doosje parfum onder blouse liet verdwijnen.Dat was niet het eerste doosje, hij had genoeg bewijs vastgelegd om haar op te pakken. Normaliter hoorde zijn vrouwelijke collega er bij te zijn wanneer er vrouwen werden betrapt, maar vandaag werkte hij alleen. Het was bijna sluitingstijd. De winkel liep langzaam leeg, en buiten was de duisternis al ingetreden. Het vooruitzicht op een gesprek met deze dame in een doodstil kantoor wond hem op. Hij hield ervan om zijn macht te laten gelden. Was dat niet eigenlijk de reden geweest dat hij deze baan had aangenomen?'Wilt u even meekomen?Ze voelde zich letterlijk verstijven. Het bloed trok uit haar gezicht. Hij raakte haar elleboog voorzichtig aan. Als in een trance liep ze mee. Hoe vaak was ze hier niet bang voor geweest? ’s Nachts wakker geworden badend in het zweet. Het was haar grootste angst. En toch kon ze het niet laten, wetende dat het ooit zou gebeuren. Ze stond al voor de draaideur en kon het klingelen van de trams al horen. In gedachten was ze al op weg naar huis, en nu dit. Betrapt.‘Mevrouw’ zo begon hij formeel, ‘u wordt verdacht van het ontvreemden van goederen, of anders ...
    gezegd: van stelen. Ik heb op camera vastgelegd dat u een doosje parfum in uw tasje hebt gestopt, en u heeft dat niet afgerekend. Onze policy is in dit soort gevallen dat wij aangifte doen bij de politie. Wilt u uw tas openmaken zodat ik ook formeel kan vaststellen dat u in het bezit bent van een verpakking Chanell 5, zonder dat u daarvan een kassabon kunt tonen?’Werktuigelijk opende ze haar tas en boog haar hoofd om naar het doosje te zoeken. Ze wilde meewerken, zoveel mogelijk meewerken. Haar goede wil tonen. In de zenuwachtigheid kon ze het doosje niet meteen vinden. De bewaker bekeek haar rustig. Goedgekleed, een blank, gaaf gezicht, goed verzorgd. Onbegrijpelijk vond hij het elke keer weer. Van kinderen kon hij zich nog iets voorstellen, maar van deze rijke stinkerds, nee. Medelijden had hij niet. Hij wilde wel een visje uitgooien, wie weet. Normaliter was hij hier met een collega, zijn vrouwelijke collega. Officieel mocht hij wanneer hij alleen was niet verder gaan dan de vermoedelijke dader staande te houden, in afwachting van de politie. Maar dat kon op zo’n zaterdagavond lang duren.‘Mevrouw’ vervolgde hij toen het doosje op tafel lag. ‘Mevrouw, voor een doosje Chanell het hele circus van politie etcetera, daar zit niemand op te wachten. De politie niet, ik niet en u al helemaal niet. Als het niet meer is dan dit wil ik om persoonlijke redenen wel schikken. Heeft u meer meegenomen dan dit?’Dit was haar kans! Ze voelde de hoop terug terugkeren. Hij wilde haar matsen, ...
«1234»