1. Studiebollen


    Datum: 23-5-2018, Categorieën: Eerste keer, Interraciaal sex, Masturbatie, Auteur: willem3, Bron: xHamster

    Toen ik tiener was, was het de ergste titel die je naar je hoofd kon krijgen: Studiebol. Het woord 'nerd' was nog niet uitgevonden. Als je goede cijfers haalde, was je een studiebol en als je dan ook nog extra interesse had in een bepaald vak, was je helemaal de pisang. Ook al zat je in een klas met allemaal mensen die niet dom waren (een VWO-opleiding volgt niet iedereen), toch waren ook onder die mensen de nodige kortzichtige types. Zelf worstelden ze zich met moeite door de klassen en als het dan voor sommige mensen wat makkelijker ging, riep dat frustratie op. En dat moest afgereageerd worden. Als daarbij dan nog komt dat je geen 'hunk' bent of zelfs maar aantrekkelijk, dan kun je nagaan, dat de meeste schooldagen geen pretje zijn. Wat je ook doet of zegt, er is altijd wel iemand die er aanstoot aan neemt en er is niks ergers voor een tiener, dan door meisjes te worden bekeken met een ijzige blik. Ik was zo'n 'studiebol' en toen ik 16 jaar was, vond ik mijn leven een hel. Ik had weinig tot geen echte vrienden, meisjes bekeken me niet en de meeste tijd na school zat ik thuis op mijn kamer en las. Ik was bovendien enig kind, dus ook geen broer of zus kon me de genegenheid geven, die ik onbewust zocht. Natuurlijk waren mijn ouders ongerust. Hun kind had geen sociaal leven, geen vrienden en sloot zich thuis op. Ze deden er dus alles aan om me het huis uit te krijgen. Mijn moeder's favoriete truukje was dansles. Het was in die tijd een rage, het grootste deel van mijn klas ...
    deed het, kinderen van kennissen en vrienden deden het en misschien was ik het ook nog wel gaan doen, als het me niet opgedrongen was. Ergens in mijn psyche zat echter een stijfkoppigheid en eigengereidheid, die de hakken in het zand zette en zei: Nee, als jullie het zo graag willen, doe ik het niet! En ik deed het ook niet. Achteraf niet slim, want het was op die leeftijd mijn enige kans om dicht bij een meisje te komen, maar principes zijn principes. En dus negeerde ik alle pogingen van mijn moeder, die zelfs niet schroomde om te proberen via de weinige vrienden die ik had, me zo ver te krijgen, door hun moeders op te stoken ook hun kinderen dansles aan te praten. Om te laten merken hoe succesvol ze erin was: Ik kan tot op de dag van vandaag geen stap dansen. Sport idem dito. Ik was niet lui. Ik had een racefiets en in de weekenden reed ik graag door de omgeving, maar ik had iets tegen sporten in teamverband. Ik had iets tegen die macho-cultuur die altijd scheen te heersen in kleedkamers, of het nou bij een voetbalclub was, bij een handbalclub of voor mijn part bij onderwaterkickdammen. Het trok me niet, de verplichting van trainen trok me niet (met mijn geluk zou het elke training regenen), de verplichting van wedstrijden spelen trok me niet en eigenlijk trok dat hele competitieve gedoe me niet. Ik denk, achteraf, dat ik een redelijk contactgestoorde puber was en dat ik een deel van mijn ongelukkige leven had kunnen voorkomen door me wel in te zetten in sport of dansles. Maar ...
«1234...18»