1. Haar jonge minnaar, deel 3


    Datum: 16-5-2018, Categorieën: Hetero, Auteur: Calimero4773, Bron: Gertibaldi

    Het viel hem op dat Vera hem ineens ernstig aankeek, voordat ze zei, met haar hand in een vertrouwelijk gebaar op zijn knie: "Kees, je bent altijd een fijne buurman geweest, en dat ben je nog. En hoe verschrikkelijk goed ik het geld ook kan gebruiken, ik zou met jou niet voor geld willen neuken." Geschrokken realiseerde hij zich dat ze voor de volle honderd procent meende wat ze zei. Hij klopte vriendelijk op haar hand en vroeg glimlachend, maar met een duidelijke ondertoon van ernst: "Vera, vertel mij eens wat er aan de hand is. Jij zit écht om geld te springen, hè?" Door de toon, waarop hij het vroeg, was haar geilheid als op slag verdwenen, want ze wist dat hij niets anders dan oprechte belangstelling toonde. Ze wist ook dat haar geilheid wel weer terug zou komen, maar nu stond op haar anders zo knappe gezicht het huilen nader dan het lachen. "Kees, je moet me niet verkeerd begrijpen: sinds ik van Henk gescheiden ben, heeft hij nog geen cent alimentatie voor de kinderen betaald. Ik ben zo langzamerhand door mijn geld heen, en ik weet niet meer hoe ik er nu nog aan moet komen." In een vriendschappelijk, troostend gebaar nam hij haar hand in zin beide handen,kneep er even bemoedigend in en zei: "Misschien moet je je advocaat bellen, dat die Henk onder druk gaat zetten." "Dat heb ik al gedaan." Vera keek hem aangedaan aan en ging verder: "Ik heb van hem begrepen, dat hij een civiele procedure of zoiets kan aanspannen, maar daar gaat nogal wat tijd in zitten, en die tijd ...
    heb ik zo langzamerhand niet meer. En een kort geding schijnt niet de juiste methode te zijn." "Tja Vera, ik ben geen jurist, maar ik zal er wel eens over nadenken, al schiet je daar weinig mee op, zeker op korte termijn." Vera liet haar hand waar die was, want zijn gebaar voelde weldadig aan. "Ach Kees, ik zie wel hoe ik het doe. Maar heb je enig idee hoe belangrijk een luisterend oor kan zijn? Dat kan soms nog belangrijker zijn dan geld, jongen." Op dat moment kwam Sandra met haar vriendinnetje de tuin in. "Mama, mogen we een snoepje?" "Natuurlijk wel, schat. Wat zijn jullie aan het doen?" vroeg Vera glimlachend. "We gaan bij Miranda zustertje spelen, mam. En we hebben het heel druk." verklaarde het meisje parmantig. Haar moeder lachte en zei: "Nou, haal dan maar gauw een paar snoepjes uit de trommel, en ga dan maar weer aan het werk, hè." "Ja mam, dankjewel, mam." De beide verpleegstertjes-in-de-dop verdwenen in het huis en kwamen al gauw weer naar buiten, beiden met een snoepje in de mond en natuurlijk ook nog één in de hand. Zo jong als ze was wist de kleine Sandra al behoorlijk goed wanneer ze het ijzer moest smeden: als het heet is. "Dankjewel, mam. Nou gaan we weer weg, hoor." riep ze blij en huppelde al weer naar de deur in de schutting. "Is goed, schat. Veel plezier." riep Vera hen nog lachend na, maar de deur was al weer dicht. "Vroeger speelden wij ook al doktertje." grinnikte Kees, met zijn handen nog steeds om Vera's hand. "En dat wordt over honderd jaar nog ...
«1234...»