1. Ongetemd verlangen


    Datum: 11-5-2018, Categorieën: Hetero, Auteur: Anita, Bron: Gertibaldi

    Mijmerend zat ik in de bus. De vakantie in Nederland was prima geweest. Leuke plaatsjes en een gezellige sfeer. Het weer was goed en volgens mijn broer was dat vrij bijzonder. Wat betreft de mannen was het hier niet veel anders dan in mijn geboorteland. Overal waar ik kwam genoot ik een hoop aandacht. Helaas waren het ook hier bijna alleen maar van die machotypes. Ik realiseerde me dat dat vooral met mijzelf te maken had en het netwerk van mijn broer. Door mijn functie bij een Noors Oliebedrijf liep ik bij voorkeur rond in mantelpakjes en in rokken of rokjes. Niet alleen vond ik dit prettig tijdens mijn werk, maar ook in mijn vrije tijd. Deze combinatie leek echter bepaalde mannen aan te trekken en andere af te stoten. Dat was dan ook de keerzijde van de medaille. Die flitsende zakenman de loef afsteken op de dag vond ik heerlijk. Maar daar bleef het ook bij. Hun vuur aan te wakkeren in de nacht was niet meer mijn passie. Ooit was dat anders. De ervaring had zich echter tegen hen gekeerd. Al de mooie beloftes, dure kado's, dikke auto's, het was er alleen maar geweest om me het bed in te krijgen. En dat dan bij voorkeur naast een bestaand huwelijk. Hoewel ik er een tijd vrede mee had, heb ik inmiddels het vredesbestand verbroken. Met al dat gedoe was ik helemaal klaar. Bovendien wilde ik niet afhankelijk zijn al die hanen fratsen. Intussen was de bus gestopt en haastte ik me naar het station. Zoekend naar het juiste perron stapte ik op de trein en plofte neer in de eerste de ...
    beste coupé. Schuin tegenover mij zat een jonge man met een gitaar tussen zijn benen. Toen ik mijn hoofd richting raam wendde, ontmoetten beide ogen elkaar. Hij had leuke krullen en mooie grijs blauwe ogen. Verre van macho. Zot, maar even leek ik geraakt. Was dat nou zo'n blik die ik zo vaak gemist had? Onmiddellijk keerde ik terug in de werkelijkheid. Wat haalde ik me in mijn hoofd. Bezweet pakte ik een zakdoek. De run naar de trein had voor de nodige warmte gezorgd. Zodoende ontdeed ik me van mijn overjas en deponeerde deze in het bagagerek. Toen ik de gebruikelijke zithouding weer had aangenomen keek ik de man nog een keer aan. Hij keek verveeld door het raam met één hand op de gitaar. Hoe zo iemand in werkelijkheid ook zou zijn, er zat in ieder geval muziek tussen zijn benen. Gniffelend om mijn eigen woordspeling glimlachte ik hem vriendelijke toe. “Uw kaartje alstublieft”. Plots stond daar de conducteur. Ik had hem niet zien aankomen en gehoopt dat het aan me voorbij zou gaan. Hoewel ik wist dat mijn ticket niet afdoende was, overhandigde ik hem kordaat. Meestal waren mijn vrouwelijke charmes een afdoend wapen. Terwijl hij het kaartje bekeek zag ik hoe hij mij in zich opnam. Weer zo’n vent die me met zijn ogen uitkleedde. "Het spijt me mevrouw, maar uw ticket gaat tot Apeldoorn en daar zijn we al lang al voorbij". "Niet goed?", zei ik met een buitenlandse accent. "Waar moet u naar toe?" "Amsterdam", “Vervelend", reageerde hij nogmaals, "maar u heeft daar voor niet het ...
«1234...8»