1. Spelenderwijs - 1


    Datum: 9-5-2018, Categorieën: Werk, Auteur: Dom, Bron: Opwindend

    Zoals iedere ochtend gaat mijn wekker weer af. De wekker geeft 6.15 uur aan, ik zucht gefrustreerd en sla de deken nog een keer extra om me heen. Ik vertrek pas om 8 uur, waarom zet ik altijd mijn wekker zo vroeg vraag ik mezelf af. Er verschijnt een grijs op mijn gezicht en merk dat mijn lichaam wakker wordt omdat ik weer weet waarom. Mijn relatie met mijn jeugdliefde zit de laatste tijd in een sleur maar gelukkig heb ik afleiding op het werk. Door mijn functie als projectleider moet ik veel met hem samen werken en daardoor zijn we op elkaar ingespeeld geraakt. Vanaf dag 1 hebben we een klik, een onverklaarbare klik die ik tot voor kort niet helemaal kon (of wilde) plaatsen want had het nu te maken dat we elkaar aanvulde op werkgebied of was er meer. Lekker cliché maar hij is per slot van rekening mijn baas. Elke keer dat de sleur meer wordt, gaat mijn wekker ook steeds eerder af. Steeds eerder om langer aan hem te denken. Om vaker mezelf te ontladen voordat de werkdag begint en ik hem weer zie, want daar moet ik me inhouden. Of toch niet..Een aantal van de grote projecten die lopen naderen de eindfase, waardoor iedere ochtend er weer aan herinnerd wordt dat ik vandaag niet om hem heen kan vanwege alle vergaderingen. Maar daar blijft het niet bij helaas. Ik moet me steeds meer inhouden maar merk aan mezelf dat ik vaker dubbelzinnige opmerkingen maak. De makkelijke comfortabele kleren hebben inmiddels steeds meer plaatgemaakt voor vrouwelijke kleding waarin mijn rondingen ...
    net wat duidelijker zichtbaar zijn. Alleen kan ik hem niet inschatten, niet echt tenminste. We vullen elkaar goed aan, maar er zijn momenten dat het lijkt alsof hij mij van zich af duwt waardoor ik nog meer mijn best ga doen om er achter te komen wat er aan de hand is. Zo ook nu, de eerste vergadering van de dag is afgelopen en ik ben bezig met de laatste punten te verwerken als ik merk dat we nog maar met z’n tweeën over zijn in de vergaderruimte. Zoals gewoonlijk zitten we naast elkaar maar dit keer lijkt het alsof hij tegen mij aan zit terwijl er nog genoeg ruimte tussen ons in zit. Doordat ik zo bezig ben in gedachten hoor ik zijn vraag niet en kijk verschikt op als hij mij aanraakt op mijn arm. “Sorry, wat zei je?” vraag ik met een hartslag van 150. “De nieuwe leverancier uit België heeft gevraagd of wij hun projectteam daar kunnen ontmoeten voor een twee daags bezoek”. Mijn hersenen blijken hun functie te zijn vergeten en zenden noch ontvangen iets. De vragende blik in mijn ogen moet hem zijn opgevallen want hij herformuleerd zijn zin. “Ik hoop dat je niks gepland hebt morgen en overmorgen want we moeten naar België toe om de deal te sluiten en het projectteam daar te ontmoeten en af te stemmen”. “Ow sorry zo had ik het niet begrepen. Maar nee ik had niets specifiek gepland staan”. Ik zie een lach verschijnen en hij knikt “Goed, morgenvroeg om 6:00 uur haal ik je op. Vergeet niet een koffer voor twee dagen in te pakken”.De rest van de dag gaat in een roes voorbij, want ...
«1234»