1. Après-jogging


    Datum: 29-4-2018, Categorieën: Overspel, Auteur: The Dark Owl, Bron: Opwindend

    Drie keer per week ga ik joggen. Twee keer doe ik dat vanuit kantoor, tijdens de middagpauze. Ik werk in een groot gebouw in Gent, dat 2 voordelen biedt : het ligt dichtbij een park, en er zijn in de kelderverdieping kleedhokjes-annex-douches voorhanden, mannen en vrouwen apart. Maar slechts een handjevol personeel maakt er gebruik van.Al enkele keren had ik haar in de toegang tot de kleedkamers ontmoet, meestal als zij naar buiten ging, en ik naar binnen, of omgekeerd. Het is zo iemand die je zonder nadenken passeert. Ik weet niet hoe ze heet, en of ze wel in het kantoorgebouw werkt. Het is ook moeilijk haar te beschrijven. Ze doet me nog het meest aan een judoka denken, eerder klein van gestalte, en stevig in het vlees, alhoewel niet dik. Ze loopt als een atlete, met elastische sprongen, verbazend soepel voor een vrouw van haar postuur. Ik schat haar op een jaar of 40 of daaromtrent.Deze keer kwamen we toevallig bijna tegelijkertijd uit de kleedruimte, ik uit de gang links, zij rechts. Ik deed - galant als ik ben - voor haar de buitendeur open, en dat was de eerste keer dat we oogcontact hadden. Ik merkte dat ze een nobel gezicht had met Zuid-Europese, of waren het Noord-Afrikaanse trekjes. Haar lange donkerbruine haar was met een elastiekje achteraan in een pony-staart gebonden. "Dank je wel," zei ze. "Wat een verleidelijke stem, " dacht ik in mezelf. Ik merkte ook dat ze lieve ogen had en een glimlach die me deed smelten. "Veel loop-plezier !" wenste ze me toe terwijl ze ...
    in een stevig (voor haar wellicht warming-up) tempo er vandoor ging. Ik sjokte op mijn ouwe-venten-tempo erachteraan, richting park. "Jaja, zal wel..." dacht ik bij mezelf, want eigenlijk haat ik joggen, of toch de eerste 5 minuten als alles pijn doet en tegenwringt en je niets liever wil dan stoppen.In het park doe ik meestal 4 rondjes, ik ben zo'n halfuurtje onderweg. Ongeveer halverwege het eerste rondje hoorde ik snelle voetstappen naderen van een geoefend loper. Ik ging dus helemaal links van het paadje sjokken om die niet te hinderen. Maar de voetstappen vertraagden en bleven naast mij lopen. Ik keek naar rechts, en zag haar lichtbruine gezichtje. "Alles ok ?" vroeg ze. Ik stap mijn duim omhoog. "Ja hoor..." hijgde ik, "...dit is nog maar... ", hijg-hijg, "...het begin... ", hijg-kuch-hijg, "... straks...", kuch-kuch-hijg, "schiet ik weg als een pijl..." hijg-hijg-kuch, "... uit een boog...". Ze lachte om mijn volslagen gebrek aan acteertalent en sprintte weg, haar lange pony achter haar wapperend.Op het einde van mijn tweede ronde hoorde ik alweer de bekende looppas naderen. Ik vloekte stilletjes : "Verduiveld, die doet een groter parcours dan ik en die dubbelt mij nog ! Wat een modderfiguur sla ik !". Weer kwam ze naast mij lopen... "Hé, ken ik jou ergens van ? ", vroeg ze plagend. "Nee," pareerde ik, "maar mijn tweelingsbroer loopt hier ook, misschien ken je hem ?". Ze lachte weer, een diepe bronzen lach... "Je weet, " vervolgde ze, "de derde keer is tracteren !". En ...
«1234»