1. Samen Nat Na School


    Datum: 5-3-2018, Categorieën: Tieners, Auteur: Taz, Bron: Opwindend

    ´´Pffff, eindelijk is de schooldag voorbij´. Dan ben je eindelijk vrij, en dan moet je ook nog eens in een storm naar huis toe. Gelukkig was de 16 jarige Steffie die ochtend met de bus naar school gegaan, omdat haar fietsband nog lek was en ze te lui was geweest om hem te plakken. Van haar mama moest ze dan maar gaan lopen, of zelf een kaartje voor de bus halen. Zo gezegd, zo gedaan en zo zat ze die ochtend lekker in de warme bus. Helaas was het weer die dag omgeslagen en werden de zonnestralen ingeruild voor donkere wolken. Verderop hoorde ze ook al de donder en de bliksem aankomen. Gelukkig was de bushalte nog geen anderhalve minuut lopen, dus rende Steffie snel naar het bushokje. Na tien stappen had Steffie al door dat het geen zin had, het regende veel te hard en ze was nu al doorweekt. Ook bij de bushalte aangekomen had ze pech, die stond helemaal veel met andere kinderen die ook met de bus wilden gaan. Steffie vloekte in zichzelf, wat een rotdag dit.Al snel kwam de bus aangereden en werd en snel al gedwongen wie als eerste in mocht stappen, natuurlijk stond Steffie vooraan. De deur ging open en snel sprong Steffie naar binnen. Ze pakte haar portemonnee . ´Nee, nee, nee, nee!´ Steffie controleerde iedere zak die ze had, en haar rugzak, maar ze kon nergens haar portemonnee meer vinden. Ze voelde haar hart in haar keel kloppen. Wat nou als ze hem op school kwijt was geraakt? Of misschien had iemand hem wel gestolen? Ze keek de buschauffeur aan, die haar met enige ...
    irritatie in de ogen aankeek. ´Komt er nog wat van, meissie?´ knorde hij. Steffie legde uit dat ze geen geld meer had. De buschauffeur reageerde daarop dat ze dan maar pech had, en de bus moest verlaten. Mokkend verliet Steffie de bus, nadat ze naar hem een middelvinger had opgestoken. Dan werd het maar lopen helaas . 4,5 km om precies te zijn.Na 20 minuten in de regen gelopen te hebben hoorde ze een fietsbel achter zich klingelen. Een jongen in een regenpak op een zwarte omafiets stopte naast haar. Steffie herkende hem niet direct, maar al snel zag ze dat het Olivier was, een klasgenoot van haar. Olivier vroeg waarom ze aan het lopen was in de regen. Steffie legde snel haar verhaal uit en Olivier reageerde daarop dat ze anders wel bij hem achterop mocht zitten, hij moest toch dezelfde kant op als zij. Daar maakte Steffie graag gebruik van en al snel fietsten de twee samen door de storm. Niet lang later waren ze al bij Steffie haar huis. Ze gaf Olivier snel een kus op zijn wang en vroeg hoe ze hem ooit kon bedanken, waarop Olivier reageerde dat hij graag even naar de wc wou nu het daar even kon. Dat was natuurlijk geen probleem en samen gingen ze naar binnen. Olivier trok snel zijn regenpak uit en Steffie keek naar hem, zijn korte, blonde haar was nog helemaal droog en ook zijn kleding was perfect gebleven. Dat was bij Steffie compleet andersom, haar bruine, lange haar hing in slierten langs haar gezicht en haar kleding plakte helemaal aan haar vast, Moeizaam trok ze haar zeiknatte ...
«1234...»