1. Diagnose: Borstkanker, deel 3


    Datum: 12-2-2018, Categorieën: Hetero, Auteur: Calimero4773, Bron: Gertibaldi

    een ware artiest was geweest, omdat het litteken nagenoeg geheel zou verdwijnen, en na de plaatsing van haar prothese niet meer zichtbaar zou zijn. Voorlopig moest Michelle het echter nog met één borst doen, waardoor ze er behoorlijk tegen op zag om zich naakt te vertonen. Het was Hans echter, die – onbedoeld – haar de aanzet gaf om haar angst te overwinnen. Tijdens een etentje bij Anna thuis, waarbij ook Cor en Ellis aanwezig waren, werd natuurlijk nog even gesproken over Michelles mislukte huwelijk. De een was nog meer verontwaardigd dan de ander, dat dat huwelijk was misgelopen door omstandigheden, die volledig buiten haar wil lagen. "Als je een relatie met iemand aangaat, dan gá je ervoor." vond Ellis. "Ongeacht wat de toekomst brengt." "Vind ik ook." zei Cor, "Geen zinnig mens vraagt om lichamelijke beperkingen; die worden je opgedrongen. En moet zo iemand dat dan worden aangerekend?" "Dat zou ik misdadig vinden." was Anna van mening, waarop Hans antwoordde: "Als ik een partner heb en ik kijk naar haar, dan zie ik meer dan alleen maar een mooi lijf. Dan zie ik mijn praatpaal, mijn steun en toeverlaat, misschien ooit eens de moeder van mijn kinderen, en zo kan ik ngo wel even doorgaan." "Kortom, jij bent de perfecte schoonzoon." glimlachte Anna. "Daar mag mijn schoonmoeder over oordelen." grinnikte hij, "Maar wat ik maar bedoel te zeggen, is dit: als je partner wordt geconfronteerd met lichamelijke beperkingen, dan ga je er sámen tegenaan, dat laat je niet alleen door ...
    haar opknappen. Als ik bij voorbeeld hulpbehoevend zou worden, en dat kan van de ene dag op de andere, dan zou ik me verschrikkelijk alleen gelaten voelen, als mijn partner me die hulp niet wil of denkt te kunnen geven. Ik zou me, geloof ik, verraden voelen." "Je hebt gelijk." knikte Michelle, "Niemand zal van je verlangen, dat je de hulpbehoevendheid van je partner leuk vindt, want die is niet leuk. Maar je hebt voor elkaar gekozen, en als er dan gevochten moet worden, dan ga je de strijd sámen aan." "Lief en leed sámen delen." knikte Anna, "Het lief is o zo gemakkelijk, maar dat verdraaide leed . . ." Ze maakte haar zin niet af, want allen wisten maar al te goed wat ze bedoelde. Aan het einde van de avond stuurde Anna iedereen naar huis omdat het de volgende dag weer vroeg dag was. Cor bracht, in opdracht van zijn moeder, Ellis naar huis en ze sommeerde Hans er voor te zorgen dat Michelle veilig thuis kwam. Toen deze voor haar deur stopte, keek ze hem aan en zei: "Kom je nog even binnen voor een afzakkertje?" "Michelle, dat vraag je toch niet omdat je denkt dat het zo hoort, hè?" was zijn wedervraag. "Ik ga net zo gemakkelijk naar huis, hoor." "Ik wil het graag, Hans." zei ze kalm. "Oké, als er maar geen alcohol in zit, want ik moet nog rijden." "Kom nou maar binnen, ja?" glimlachte ze, terwijl ze uitstapten. Binnen haalde ze voor zichzelf een biertje uit de koelkast en voor hem een glas fris. "Hans, mag ik jou iets vragen?" vroeg ze, terwijl ze naast hem op de bank ging ...
«1...3456»