1. Diagnose: Borstkanker, deel 3


    Datum: 12-2-2018, Categorieën: Hetero, Auteur: Calimero4773, Bron: Gertibaldi

    "Hij heeft wel gezegd dat hij dat zou doen." "Dat is mooi, dat is heel mooi." merkte Hans tevreden op, waarop Michelle hem verwonderd aankeek. "Vind je?" vroeg ze. "Ja, begrijp me niet verkeerd, Michelle, ik moedig vreemd gaan echt niet aan. Maar áls hij dat doet, en we kunnen het bewijzen, dan maakt dat jouw zaak alleen maar sterker." Ze gingen nog een kwartiertje door en toen meende Hans voorlopig genoeg informatie te hebben om een verzoek tot ontbinding van het huwelijk bij de kantonrechter in te dienen. Toen hij haar dat zei, voegde hij er aan toe: "Maar, als je het niet erg vindt, dan wil ik daar nog even mee wachten. Het is mogelijk, dat zijn advocaat met een voorstel komt – misschien niet erg waarschijnlijk, maar toch – waardoor een zitting niet eens nodig is." "Je bedoelt, dat we er met praten uit zien te komen?" "Ja, zo ongeveer. Dat betekent niet automatisch, dat jij met Charles moet praten. Ik neem aan, dat je daar weinig of geen behoefte aan hebt." "Nee, Hans. Ik heb liever dat jij dat doet. Charles heeft mij zó diep gekwetst, dat ik niet voor mezelf kan instaan als ik oog in oog met hem kom te staan." "Dat zal ik je graag besparen, meid." stelde hij haar gerust. "Eventuele onderhandelingen zullen door mij en de advocaat van Charles worden gevoerd." "Oké. En hoe lang wil je wachten met het versturen van het verzoek?" "Als je stáát op een scheiding, zal ik vandaag nog een brief naar Charles sturen. Als hij verstandig is, dan gaat hij daarmee naar zijn advocaat, en ...
    die zal contact met mij opnemen." "Doe dat maar." Dit antwoord gaf haar het gevoel, dat haar huwelijk daarmee definitief ten einde was. "Oké. Ik zal hem een brief sturen. Heb je trouwens foto's van hem?" "Natuurlijk heb ik die." glimlachte Michelle, "Ik heb een paar in mijn portemonnee." "Mag ik die even zien?" "Natuurlijk." zei ze verwonderd, "Maar mag ik vragen waar je die voor nodig hebt?" "Michelle, Cor gaat proberen zo veel mogelijk over Charles te weten te komen, en daarom wil hij graag zo nauwkeurig mogelijk te weten komen hoe hij er uitziet." Het gesprek duurde nog een minuut of vijf, en toen was Hans voorlopig klaar met deze zaak, beroepshalve dan. Hij begeleidde Michelle, voor wie hij veel sympathie had opgevat, en daarna uiteraard ook Ellis, naar de voordeur en nam hartelijk afscheid van de beide dames. Toen hij weer terugging naar zijn kantoor, keek Anna hem even aan en zei: "Wees voorzichtig met dat meisje, Hans. Ze is kwetsbaar, héél kwetsbaar." Licht verwonderd ging hij even op de hoek van haar bureau zitten en vroeg: "Wat bedoel je daarmee, Anna?" Ze keek hem aan en zei eenvoudig: "Ik ben een móeder, Hans. Ik kan heel vaak aan mijn kinderen zien wat er in hen omgaat. Jij bent weliswaar mijn zoon niet, maar ik kan wel aan je ogen zien dat je gevoelens een rol gaan spelen waar het haar betreft. En ik weet niet waarover zij je wilde spreken, maar aan haar kan ik zien dat ze kwetsbaar is, waarschijnlijk doordat ze een heel nare ervaring heeft gehad." Hans knikte ...
«1234...»