1. Gewone Schoonmaakster? - 2


    Datum: 30-1-2018, Categorieën: Lesbisch, Auteur: Amber135, Bron: Opwindend

    Ik wil haar een stukje het bos in trekken zodat niemand ons ziet, maar horen dan iemand hoesten. Fijn.. Laura.. Mijn ex.Aan de blik in haar ogen te zien is ze niet echt blij met wat ze heeft gezien, dus zeg ik tegen Noa dat ze beter even weg kan gaan. Op het moment dat Noa weg wil lopen zet Laura een stap naar voren en pakt de arm van Noa vast. 'Hier blijven.' snauwt ze Noa toe. Ik zie aan Noa dat ze verward en bang is. Ik heb Noa nooit over Laura verteld, omdat ik nooit had verwacht dat ze meer dan een schoonmaakster zou worden.. Of is ze dat nog steeds? Ik ze nog gewoon mijn verlegen schoonmaakster en was dit maar eenmaal? Even dwalen mijn gedachten af maar ik realiseer me dan weer dat mijn ex voor me staat in een niet al te goede bui. Ik besluit me tussen Noa en Laura in te duwen zodat ik een beschermend gevoel aan Noa kan geven. Ik kijk Laura recht in haar ogen en zie niks anders dan woede. 'Jij was mijn bezit Amber, nee wacht.. Jij BENT mijn bezit en dat weet je! Dat gore wijf moet met haar poten van jou af blijven.' Even is het stil. Ik weet even niet meer wat ik moet zeggen. 'Ik mag alleen maar aan je zitten.' Begint Laura weer. 'Alleen ik heb het recht om dit te doen.' Ze laat zien wat ze bedoeld door met haar handen langs mijn borsten te gaan en ze vergeet zeker het plekje dat flink nat is geworden door wat er eerder met Noa was gebeurt niet. Even geniet ik van Laura haar handen op mijn lijf, maar besef dan al heel snel van wie de handen zijn. Ik duw Laura achteruit ...
    en zet een stap naar achter. 'Je hebt je kans weggegooid Laura. Ik hield van je maar dat was voor jou nooit genoeg. Ik ben klaar met je. Je hebt me teveel pijn gedaan en ik voel niks meer, echt niks meer voor je. Het enige wat je nog van mij bent is mijn vervelende ex die me lastig blijft vallen.' Het is weer even stil. Ik besef me nu pas dat ik dit beter niet had kunnen zeggen. Laura zet een stap naar voren en geeft niet een, maar twee harde klappen in mijn gezicht. Voor de derde klap duik ik net op tijd weg. Ik heb er genoeg van. Ik stap op Laura af en geef haar een duw. Voordat ik nog een duw kan geven word ik zelf op de grond geduwt. Ik land met mijn hoofd op de grond waardoor het even zwart voor mijn ogen wordt. Ik hoor vaag wat stemmen en geschreeuw. Als ik weer opsta realiseer ik me dat het Noa is die aan het schreeuwen is. Ze is naar Laura toegelopen en staat nu recht tegenover haar. 'Je hoort toch dat Amber zegt dat je kans voorbij is!? Ze is nu van mij!' Even ben ik blij, doordat Noa zei dat ik van haar ben, maar zie dan dat Laura een stomp in Noa haar maag geeft. Oke, als Laura mij pijn doet kan ik me nog inhouden, maar nu Noa voorover schiet van de pijn, word ik woedend. Ik loop met grote stappen op Laura af. Ik duw haar achteruit. 'Wegwezen! Nu!' Even schrikt ze van mijn stemverheffing. 'Laura wegwezen!' Ik duw haar nog een keer zo hard als ik kan achteruit.' Even lijkt ze te struikelen, maar toch blijft ze op wonderbaarlijke wijze overeind staan. Als ik haar nog ...
«123»