1. Lynch En Nick - 3


    Datum: 7-11-2017, Categorieën: Homo, Auteur: Lynch, Bron: Opwindend

    stil te hebben gestaan om te genieten van het gevoel, pak ik de fles body wash, knijp er een flinke dot uit en begin me het over mijn lichaam te verspreiden. Bij het inzepen kom ik aan bij mijn benen. Het blijft me verrassen dat ik, na weken in het gips te hebben gezeten, mijn beide enkels kan wassen. Ook al is het nu bijna een week geleden dat het gips er af gehaald is, is de bleke aftekening ervan nog duidelijk te zien. De eerste keer dat ik na al die tijd zonder plastic zak onder de douche kon, had ik zeker vier keer mijn onderbeen en voet gewassen. Niet omdat ik zo vies was, maar gewoon omdat het zo lekker voelde. Half onbewust zeep ik voor een tweede keer mijn benen in, ja dit voelt echt zo lekker.Een beetje gestrest zit ik languit op de onderzoekstafel. Op de achtergrond hoor ik de verschillende geluiden die je in een druk ziekenhuis verwacht. Op de voorgrond hoor ik echter iets wat je eerder verwacht op een bouwplaats. Met een klein cirkelzaag-achtig apparaat zaagt de verpleger een kleine geul in het gips. Ik weet niet wat me nerveuzer maakt, het idee van een stuk metaal dat met een hoge snelheid om z’n as draait op nog geen halve cm afstand van mijn vel, of het feit dat de verpleger eruitziet als een Griekse god, uitgehouwen in glad marmer. Hij zou op zijn minst zeker niet misstaan in een advertentie voor een boxershort.Bij het kennismaken had hij een stevige hand gegeven, zo een waarbij elke spier in zijn hele arm opbolde. Blauwe ogen bleven me de hele tijd recht ... aankijken vanaf toen hij zijn naam Slava Nyedav gaf tot aan het moment dat hij me richting de onderzoekstafel geleide. Wat hij in de vijf minuten daartussen heeft uitgelegd, ik zou het niet weten. Waarom verlies ik me eigen ook altijd in felle ogen? Af en toe vraagt Slava het één en ander, ik kan alleen maar antwoorden in zenuwachtige klanken. Waar ik normaal al met moeite spreek, lijk ik nu al helemaal een krassende papegaai. Gelukkig wordt er op mijn gestotter niet veel acht geslagen maar des te meer op de cirkelzaag in het gips.Na nog geen half uur voel ik een verkoelend vlaagje lucht langs mijn voet strelen. Nog geen twee seconden daarna bereikt diezelfde vlaag lucht mijn neus, een dikke 6 weken gips heeft mijn zweetvoeten geen goed gedaan. Het valt me op dat Slava iets te lang erboven blijft hangen, diep ademhalend door zijn neus. Als hij doorheeft dat ik hem met opgetrokken wenkbrauwen bekijk, schuift hij zijn kruk snel wat achteruit en probeert woorden te zoeken.“Erm... ja... dat... erm... je... enkel...voet... ja”Snel vinden zijn vingers mijn enkel en dan de plek waar de breuk zat in mijn voet.“... de breuk lijkt me... erm... genezen.”Het is leuk om eens iemand anders dan mezelf te horen stuntelen met woorden. Een lichte blos van schaamte staat hem op de wangen. Even zuigt hij een diepe sloot adem naar binnen, kucht eens en zucht nog eens diep.“Sorry, dat had niet mogen gebeuren.”Onwillekeurig blijft hij met zijn vingers doorgaan met zijn onderzoek.“Maar...” hij slikt ...
«1234...»