1. Een Kille Winter Voor Veerle: De Pastoor


    Datum: 1-11-2017, Categorieën: Extreem, Auteur: ScarlatinToy, Bron: Gertibaldi

    [ Categorie Tieners ] Het was wellicht het enige gebouw in de armoedige dorpskern dat nog met enige regelmaat een bepaalde vorm van onderhoud genoot. De toren, volledig opgetrokken uit donkere bakstenen en zo'n veertig meter hoog, torende boven hem uit. De spits, die hoe langer hoe meer in de mist verdween werd aan het zicht onttrokken. Sneeuwvlokken daalden neer op zijn voorhoofd. Hij sloeg zijn armen om zich heen en keek naar het glas-in-lood boven de kerkdeur. Het beeldde een tafereel uit waar hij weinig wijs uit kon worden. Een man die iets in zijn handen leek te hebben dat nog het meest weg had van een doedelzak; daarnaast twee mannen die een gloeiend stuk metaal aan het smeden leken te zijn. Hij fronste zijn wenkbrauwen. Het religieuze aspect ontging hem volledig. Hein blies in zijn handen en duwde de zware, houten deur open. Hij glipte naar binnen en liet de deur zachtjes achter zich dichtvallen. Het geluid van de deur echode na door de gehele binnenruimte van de kerk, die sfeervol verlicht werd door grote stompkaarsen die aan weerszijden stonden en een ogenschijnlijke haag vormden in de richting van het altaar. Er hing een lichte wierookgeur, mogelijk nog van eerder die dag. De kerk leek geheel verlaten en behalve het geschuifel van zijn eigen voeten, dat door heel het kerkje te horen was, was het muisstil. Een verlaten, in stilte gehulde kerk had voor hem altijd iets plechtigs. Het deed iets met hem, maakte hem weeïg van binnen. Hij zou er bijna door aan het ... twijfelen slaan. Een moment sloot hij zijn ogen en genoot hij van de stilte. Hij trok een mondhoek op in een soort vertwijfelde grimas. De biechtstoel stond links, vooraan in de kerk. Na een kort ogenblik liep hij zonder twijfel in zijn pas richting het donkere stuk kerkmeubilair. Zijn voetstappen galmden door de holle ruimte en hij deed een poging om voorzichtiger te lopen en enkele behoedzame passen later stond hij voor het donkerrode gordijn van de biechtstoel. Hij likte zijn lippen af, haalde een keer diep adem, schoof het gordijntje opzij en nam plaats. Hoewel het gordijn in dichtgeschoven toestand, slechts tot zijn knieën reikte, gaf het hem een enorm gevoel van privacy. De wetenschap dat hij niet te zien was, samen met het idee dat hij iedereen die de kerk binnen zou komen, vanwege de stilte ruim van tevoren zou horen, gaf hem een veilig gevoel. Hij kuchte zachtjes. Kuchte een tweede keer, waarna direct het luikje naast hem werd open geschoven. Aan de andere kant zat een man. Zonder dat hij zijn gelaat goed kon zien, wist hij wie het was. En wist hij dat hij vrijuit kon spreken. Een kort moment was het stil. Toen doorbrak de man aan de andere kant de stilte. “Hey Hein,” fluisterde de man, wiens gelaat grotendeels aan het zicht werd onttrokken door een rastervormig, houten raamwerk. “Hoe gaat het met je?” Hein keek naar de neuzen van zijn schoenen en lachte zachtjes. “Uitstekend vader,” antwoordde hij zachtjes. “Met u?” Ondanks de slechte verlichting binnenin het biechtmeubel ...
«1234...10»