1. Achmed Uit De Sporthal - 1


    Datum: 26-10-2017, Categorieën: Hetero, Auteur: Zorro, Bron: Opwindend

    Ahmed keek zijn ogen uit. Hij zat op een bankje in de zon op de markt om zich heen te kijken. 'Wat een verderfelijke wereld is het hier toch,' dacht hij, toen hij om zich heen keek.Hij was pas aangekomen en genoot van de gastvrijheid van Nederland in een volgepakte sporthal. Natuurlijk had hij al veel gehoord over dit land. Het beloofde land, beter gezegd. Een opleiding, werk en een prachtig huis, en het gevoel dat hij vrij was, dat zijn leven geen gevaar meer liep was hem alles waard. Zijn vrouw, Ashia die nog ver weg in een kamp zat, moest hij nog over laten komen. Ze hadden alleen maar geld voor hem gehad. Hij was van plan om te sparen zodat zij hem achterna kon reizen. Hij dacht met weemoed aan zijn jonge geliefde. Ondanks dat alles kreeg hij wel een dubbel gevoel als hij zag hoe de mensen hier hem bekeken. Ze keken net of hij van een andere planeet kwam, als ze hem zagen.Hij keek om zich heen en probeerde zijn gedachten te verzetten. Er was genoeg te zien op deze mooie najaar's dag. De mensen om hem heen liepen gehaast, door de dagelijkse beslommeringen langs hem heen. Vooral de kleurige kleding viel hem op. De grijze stoffige wereld waar hij in geleefd had was niet te vergelijken met de plek waar hij nu in terecht was gekomen.Er liep een groepje jonge meisjes over de markt. Alleen dat beeld was voor hem al bijzonder. Hoe die meiden erbij liepen. Ze zagen er zedenloos uit. Zonder hoofddoek, korte mouwen. Kleding waarin hun vormen nauwelijks bedekt waren! Zouden ze dan ... nergens in geloven? Vonden hun ouders dat wel goed dat ze er zo bij liepen? Zeker in het begin was hij van de ene verbazing in de andere gevallen. Wat een wereld! 'Bij ons zou dit helemaal niet goed aflopen,' dacht hij."Hee Achmed, wat die jij hier?" hoorde hij plots een vrouwen stem achter zich roepen. Hij keek om, en zag een vrouw die hij gelijk herkende. Ze werkte in de kledingwinkel waar hij bij aankomst gratis kleren had gekregen. "Hallo Karin," zei hij verrast. De blonde vrouw keek hem aan. Ze was in gezelschap van een meisje. "Dit is mijn dochter Anne," zei ze. De tiener stak beleeft haar hand naar hem uit die hij onzeker schudde. Het was niet zijn gewoonte om handen te geven aan vrouwen. Maar hij wilde niet onbeleefd zijn. Aan sommige dingen moest hij toch wel wennen, hoewel het niet meeviel om met eeuwenoude gebruiken te breken. Zo was hij niet opgevoed. "Lekker weer hè?" zei de vrouw. "Voor jou zal het hier best wel koud zijn, maar wij genieten nog even. Het is best wel warm voor de tijd van het jaar."Anne deed even een stapje terug. Ze vond het maar enge mannetjes. Er werd ook veel op school over gepraat. "Hoe moet dat nu met hun, als die lui allemaal blijven? Hoe ziet onze toekomst er dan uit? Er zijn al zoveel werkelozen. Er gingen stemmen op, op school die zich af vroegen wat voor nut het nog eigenlijk had om nog een beroep te leren. Ze keek naar haar moeder. Die vond die bruin getinte man wel zeer interessant zo te zien. Het leek er zelfs op dat ze met die vent ...
«1234»