1. Tegenstribbelen Heeft Geen Zin


    Datum: 15-10-2017, Categorieën: Tieners, Auteur: Lifeofbente, Bron: Opwindend

    *Dit verhaal is waargebeurd, echter heb ik sommige dingen aangepast ter behoeve van enige anonimiteit.Hoi! Ik ben Bente, 1,75 lang en ben goed bedeeld met mijn cup D en dikke ronde kont. Momenteel ben ik 18 jaar en zit ik in de vijfde klas van het VWO. (hierover meer in mijn vorige verhaal) Het komt erop neer dat ik me erg bezighoud met het doen uitkomen van mijn fantasieën. Dit verhaal echter is niet zozeer een fantasie, maar wel een van mijn geilste ervaringen. Naar aanleiding van goede reacties leek het me leuk nog een ervaring uit te schrijven.Zoals ik in mijn vorige verhaal vertelde woon ik in een klein dorpje. Elke dag fiets ik 3 kwartier naar een grotere plaats waar ik naar school ga, er is namelijk geen middelbare school in mijn woonplaats. Er zijn twee routes die bij school uitkomen, de ene is langs een autoweg en de ander is langs allerlei landweggetjes. Toen ik nog jonger was vond ik de landweggetjes erg eng en durfde ik daar absoluut niet alleen te fietsen. Ondertussen is die angst wel weggeëbd en is het juist heerlijk rustig om deze route te pakken, dat scheelt een hoop lawaai en druk verkeer van de autoweg. Echter bleek dat rustige niet altijd ideaal te zijn.Ik was 16 en zat in de vierde klas van HAVO, ik weet nog wel dat ik echt een verschrikkelijke dag had gehad op school. De meiden uit de klas hadden me uitgemaakt voor slet en wilden in de pauze niet meer bij me zitten. Ze waren erachter gekomen dat ik seks had gehad met een jongen uit de klas, die blijkbaar ... een ex was van een van hen. Stom en erg flauw vond ik het, ze wilden me namelijk niet eens een kans geven om met hen te praten. Ik zou die dag eigenlijk met een van die meisjes naar huis fietsen, maar toen school uit was had ze me arrogant aangekeken en was snel weggefietst. Dan maar weer alleen fietsen...Boos trapte ik op de pedalen van mijn fiets naar huis. Zoals ik de laatste tijd steeds vaker deed pakte ik de route langs de landweggetjes, daar zou ik tenminste niemand tegenkomen. Hoewel ik al erg hard trapte door mijn boosheid, merkte ik dat het wel steeds zwaarder werd en mijn snelheid afnam. Naar achter kijkend zag ik dat mijn achterwiel wel erg slap was. Ik zou wel door iets scherps heen zijn gefietst want de band siste als een gek. Snel pakte ik mijn mobieltje en belde mijn ouders, maar beiden namen niet op. Zelfs op de huistelefoon nam niemand op. Ik wachtte even en belde de nummers nog een keer, weer geen gehoor. Nu moest ik godverdomme ook nog meer dan de helft van de weg naar huis lopen, wat nog wel hele tijd zou duren voor ik thuis was. Nog bozer dan ik al was sprak ik op de huistelefoon een voicemail in dat ik later thuis zou zijn en dat er maar niet op mij gerekend moest worden met avondeten. Ik hoopte dat ze ongerust zouden worden na mijn telefoontjes en zich schuldig zouden voelen, dit kwam natuurlijk omdat ik gewoon erg boos en gefrustreerd was door alles wat er die dag was gebeurd.Gelukkig kreeg ik de ingeving dat er op een gegeven moment aan de linkerkant ...
«1234»