1. anders


    Datum: 29-8-2017, Categorieën: Eerste keer, Lesbisch, Auteur: willem3, Bron: xHamster

    Ik wist al heel jong dat ik anders was. Anders dan mijn klasgenootjes op school, anders dan mijn nichtjes, anders dan de meisjes uit mijn buurt. Ik speelde niet met poppen, ik wilde geen prinsessenjurkjes, mijn kamer moest niet roze met glitters. In plaats daarvan wilde ik autootjes, piratenpakjes en bestond één muur van mijn kamer uit planken waar ik boeken op had staan. Mijn moeder maakte zich daar veel zorgen om. Dit was na de jaren 70 toen kinderen vrij werden gelaten in hun keuzes, anti-autoritair werden opgevoed. Het was de tijd, dat de rolpatronen eigenlijk weer een beetje terugkwamen en ik paste niet in de rolpatronen. Wilde ook niet in de rolpatronen. Maar dat was alleen nog maar de buitenkant. Mijn binnenkant was ook anders, hoewel ik dat niet direct zo voelde. Ik vond het heel normaal, dat ik liever met jongetjes speelde dan met meisjes. Ik vond het ook heel normaal, dat ik kriebels in mijn buik kreeg van Anneke Klein, die naast me zat op school. En dat ik helemaal rood werd, als de juffrouw me aansprak en dan ging stotteren, terwijl ik normaliter een enorme kwebbelkont was. Naarmate ik echter ouder werd, begon ik me ook op een bewust niveau anders te voelen. Iedereen weet zich zijn of haar eerste echte verliefdheid nog wel te herinneren en ik ook. Alleen, ik was twaalf en stapelverliefd op een meisje. Ze was knap, blond, een jaar jonger dan ik en achteraf bekeken een totaal leeghoofd met een Barbie-complex, wanhopig op zoek naar een Ken. Maar elke keer als ik ... naar haar keek, werd ik helemaal week van binnen, hoorde ik violen en andere muziek en werd de wereld roze. Het ging gelukkig snel over toen ik me realiseerde dat ze dommer was dan het gemiddelde achtereind van een ezel, maar ik bleef wel met een vaag vreemd gevoel zitten. En wat doen meisjes van 12, 13 jaar oud dan? Die gaan naar hun moeder. Dat deed ik dus ook en ik vroeg haar, hoe het van binnen met me zat. Ik herinner me, dat mijn moeder wit weg scheen te trekken toen ik haar in mijn onschuld vroeg of het erg was, dat ik zo verliefd was geweest op dat meisje. Ze verzekerde me, dat het niet raar was, maar volgens mij hoorde ik haar 's avonds in bed tegen mijn vader huilen. Vanaf dat moment wist ik, dat ik anders was. Mijn hele puberteit speelde zich dan ook af in een wolk van verwarring. Ik moest mezelf verborgen houden en me anders voordoen dan ik was. Want het ging niet over. Ik merkte dat ik meer en meer ging voelen voor meisjes en totaal niets voor jongens. Maar ik moest doen alsof ik ook zwijmelde over Tom Cruise, Henny Vrienten of één van de andere tieneridolen uit mijn jeugd, terwijl ik veel liever Kelly LeBrock of Jerney Kaagman bekeek. Ook op school was het moeilijk. Ik was best populair, dus ik had vriendinnen, maar tegen niet één kon ik open en eerlijk vertellen, dat Peter uit de parallelklas me minder deed dan niets en dat ik liever eens lekker zou zoenen met Monique. Het verscheurde me, zeker toen ook mijn lichaam begon te veranderen. Ik was gezegend met een ...
«1234...10»